Sunday, May 9, 2021

सोशल मीडिया आणि ट्रॅव्हल प्लॅनिंग - 2

हॅलो travelers!

मागच्या आठवड्यात मी सोशल मीडिया आणि
ट्रॅव्हल प्लॅनिंग या विषयावर एक पोस्ट टाकली होती.
सर्वप्रथम तुम्ही सर्वांनी इतका भरभरून प्रतिसाद दिलात त्याबद्दल मनापासून आभार.🙏
तुमच्या प्रेमा मुळे मला अजुन लिहिण्यासाठी खूप खूप इंस्पिरेशन मिळाली.
तर बऱ्याच जणींनी मला अजून माहिती वाचायला आवडेल असं सांगितलं. माझ्या समोर तसे भरपूर विषय होते ज्यावर मी तासन् तास लिहू शकते पण विचार केला की सगळ्यात महत्वाच्या मुद्द्याला हात घालूया.
तर आजचा विषय हा आहे की

"ट्रॅव्हल प्लॅनिंग साठी सर्वात विश्वसनीय आणि माझे पर्सनल फेवरेट fb ग्रुप्स/ वेबसाईटस / अॅप्स कोणते ?"🛵🏕️🍹

आता ही सगळी माहिती देण्यास आधी मला एक महत्वाची गोष्ट आवर्जून सांगायची आहे की सेल्फ प्लॅनिंग मधे तुमचे पैसे वाचतात आणि स्वतः ट्रीप प्लॅन करण्यात जी मजा आहे ती काही औरच.
पण हे सगळं करताना तुम्हाला सगळं रेडीमेड आणि आयतं नाही मिळणार बरं का! थोडी मेहनत तुम्हाला ही घ्यावी लागेल. थोडा वेळ काढून थोडा अभ्यास तुम्हाला ही करावा लागेल.
एखाद्या नवीन, अनोळख्या ठिकाणची ट्रीप घरात बसून प्लॅन करताना अगदी थोडीशी का होईना रिस्क ही असतेच. आपल्याला त्या नवीन ठिकाणचा नेमका अंदाज नसतो. हवामान, चालीरीती, भाषा, करंसी, वाहतूक, माणसं सगळंच अपेक्षपेक्षा थोडं वेगळं असू शकतं. तर थोडीशी मेहनत आणि थोड्याशा अडवेंचर ची तयारी असेल तर अगदी सहजपणे तुम्ही तुमची ट्रीप प्लॅन करू शकता.
आज मी तुम्हाला जी माहिती देणार आहे ती फक्त टूल्स बद्दल, जसं की अॅप / वेबसाईट/ एफबी ग्रुप्स इत्यादी पण त्यांचा किती आणि कसा वापर करायचा हे ज्याचं त्यानं आपल्या सोईनुसार ठरवायचं.
या विषयाचा आवाका तसा बराच मोठा आहे पण मी शक्य तितकं थोडक्यात आटोपत घ्यायचा प्रयत्न करणार आहे.
यातल्या प्रत्येक टूल बद्दल खरतर एक एक अख्खी पोस्ट लिहीत येईल. पण तुम्ही सगळ्याजणी बेसिक माहितीच्या आधाराने आरामात पुढचं सगळं explore  करू शकता.
आता मी काही कॅटेगोरीज नुसार हे टूल्स अरेंज केलेत :


१. ट्रान्सपोर्ट आणि हॉटेल बुकींग :✈️🏰
agoda.com (हॉटेल), booking.com (हॉटेल), makemytrip.com (फ्लाईट), आयटीसीटीसी अॅप (ट्रेन), रेडबस आणि पे टी एम (बस तिकीट)
खरतर हॉटेल बुकिंग साठी मी अगोडा आणि बुकिंग.कॉम च प्रेफर करते कारण ते वापरायला पण सोप्पे आहेत आणि किंमत पण बरीच कमी असते. पण ट्रान्सपोर्ट साठी मी दोन तीन वेगवेगळ्या साईट्स चेक करते कारण सतत कुठेना कुठे काही ऑफर्स चालू असतात. त्यातल्या त्यात जिथे स्वस्त मिळेल तिथे मी बुक करते. कित्येकदा एखद्या एअरलाइन्स च्या वेबसाईट वर सुद्धा ऑफर्स मिळून जातात.
थोड्या हटके आणि बुटिक स्टे ऑप्शन्स साठी एअर बी एन बी (Airbnb.com app and website)सुद्धा तुम्ही ट्राय करू शकता. यावर तुम्हाला टीपिकल हॉटेल्स व्यतिरिक्त कितीतरी  युनिक स्टे ऑप्शन्स मिळतील जसं की बबल हॉटेल किंवा एखादं केव हाऊस ( मी काही फोटोज् attach केलेत या पोस्ट्स सोबत त्यात Airbnb लिहिलेले फोटोज् हे actual खरेखुरे Airbnb स्टे ऑप्शन्स आहेत जे पाहून तुम्ही तोंडात बोटं घालाल )
या व्यतिरिक्त काऊच सर्फिंग आणि हॉस्टेल या विषयावर तर एक वेगळी पोस्ट होऊ शकते. पण सध्या येवढं लक्षात घ्या की अगदी लो बजेट सोलो, कपल किंवा ग्रुप बॅकपॅकर्स साठी हे अतिशय उत्तम पर्याय आहेत.
अतिशय कमीत कमी बजेट मधे पाठ टेकायला आणि आंघोळी पूर्त्या रूम्स, डॉरमीटरीज (dorms) इथं हॉस्टेल मध्ये मिळतात.
आणि काउच सर्फिग मधे तुम्ही इतरांच्या घरी पाहुणे म्हणून राहू शकता किंवा इतर ट्रवेलरस ना तुमच्या घरी होस्ट करू शकता.
थोडासा सिक्स्थ सेन्स आणि गट फिलिंग वापरून अतिशय सुरक्षित पद्धतीने काउच सर्फींग करता येऊ शकते. हे दोन्ही पर्याय फॅमिली ट्रीप साठी फारसे सोयीचे नसले तरी हॉटेल्स पेक्षा काही कमी नाहीयेत बर का! काही फोटोज् टाकतेय पोस्ट मधे. तुम्ही नक्की प्रेमात पडाल.


२. एफबी ग्रुप्स :👨‍👩‍👧‍👧👪
मी काही फुल्ल टाईम ट्रवेलर नाही त्यामुळे खूप जास्त फिरले नाही ये. पण आत्ता पर्यंत जेवढं फिरले आहे त्यासाठी जे ग्रुप्स यूज केलेत ते मी खाली देतेय
भारत भ्रमण (बजेट ट्रॅव्हल) : backpacking and budget traveling India
बजेट ट्रेक : youth hostels India
केरळ : sanchari travel forum
हिमाचल : the Himalayan club
युरोप : backpacking Europe
बाली : backpackers Bali
जग भ्रमंती : must do travels
पाकिस्तान : the karakoram club
आता पाकिस्तान वाचुन कित्येकांच्या कपाळा वर आठ्या आल्या असतील. पण बाकी सगळं विसरून फक्त हे पेज चेक करा. स्वर्ग स्वर्ग म्हणतात तो हाच का असा म्हणणं अतिशयोक्ती ठरणार नाही. दुर्देवाने भारतीयांना या स्वर्गातल्या बहुतेक ठिकाणी प्रवेश बंद आहे. सो आपल्याला फक्त फोटोज् आणि व्हिडिओज बघूनच समाधान मानावं लागेल.


३. वेबसाईटस :🌐
ट्रीपअॅडवायजर (TripAdvisor)
ट्रायपोटो (tripoto)
ट्रॅव्हल ट्राईंगल (travel triangle)
या वेबसाईट किंवा यांचे अप्स वापरून मी आयटनररी (itinerary) किंवा हॉटेल्स/ लोकेशन रिव्ह्यूज  (reviews) वाचते आणि माझी ट्रीप प्लॅन करण्यासाठी या माहितीचा उपयोग करते.
ट्रीपअॅडवायजर वापरताना एक काळजी घ्या, हॉटेल्स चे रिव्ह्यू जरी ५ स्टार असले तरी त्याचे अॅक्च्युअल फोटोज् बघा कारण काही हॉटेल्स आणि लोकेशन्स हे बॅकपॅकर साठी खूप छान असतात त्यामुळे बॅकपॅकरस त्या जागेला ५ स्टार देऊ शकतात पण ती सेम जागा लहान मुलांसाठी अजिबात सूटेबल नसते तेव्हा बुकिंग करण्याआधी त्या हॉटेल चे डिटेल्स नक्की वाचा.
ट्रायपोटो वर तुम्हाला इतर ट्रॅव्हलरसनी लिहिलेली छोटी छोटी प्रवास वर्णन वाचता येतील. तुमच्या आमच्या सारख्या  ट्रॅव्हलरसनी अगदी हलक्या फुलक्या भाषेत आणि मुद्देसूदपणे लिहिलेली ही प्रवास वर्णन खूप माहिती अगदी सहजपणे उपलब्ध करून देतात. एक एका डेस्टिनेशन साठी वेगवेगळे ब्लॉग्स शोधण्यापेक्षा एकाच ठिकाणी हव्या त्या डेस्टिनेशन चा ब्लॉग तुम्हाला इथे वाचायला मिळेल.
ट्रॅव्हल ट्राईंगल वर मी फक्त आयटनररी चेक करते कारण ही केसरी वैगेरे सारखी कमर्शियल  पॅकेज टूर्स विकणारी कंपनी आहे.


४. माझे पर्सनल फेवरेट यूट्यूब चॅनल्स :🎬
Lost LeBlanc, Carlos Costa (English)
Traveling Desi (Hindi) : मी या माणसाची जबरदस्त फॅन आहे. ज्या पद्धतीने तो एखादं ठिकाण दाखवतो ना अगदी तिथे जाऊन आल्यासारखं वाटतं (+ पॉइंट म्हणजे हा बजेट फॉरेन ट्रीप वर व्ही लॉग टाकतो)
रानवाटा , उर्मिला निंबाळकर (मराठी)
५. माझे पर्सनल फेवरेट इंस्टग्रॅम हॅण्डलस :📸
इंस्टग्रॅम वर ट्रॅव्हल प्लॅनिंग साठी सगळ्यात जास्त वापर मी हॅशटॅग चाच करते. तुम्हाला माहीत आहे का की तुम्ही फक्त इंस्टग्रॅम अकाऊंटच नाही तर हॅशटॅग ला सुद्धा फॉलो करू शकता? जसं की मला हिमाचल प्रचंड आवडतं आणि मला सतत तिथल्या नवीन नवीन गोष्टी वाचायला, पहायला आवडतात. सो एकाच माणसाला फॉलो करण्यापेक्षा जे जे लोकं हिमालया बद्दल पोस्ट करतात त्या त्या सगळ्या पोस्ट्स मला पहायच्या असतील तर  मी #Himalayas फॉलो करते.
ट्रॅव्हल प्लॅनिंग पेक्षा वेगवेगळे सुंदर सुंदर फोटोज् आणि व्हिडिओज पाहून ड्रीम डेस्टिनेशन ची बकेट लिस्ट बनवण्यासाठी इंस्टग्रॅम सारखी दुसरी जागा नाही 😜
आता पुढचा जो मुद्दा आहे तो प्रत्यक्ष ट्रवेलिंग शी निगडित नाहीए पण तुम्हाला वाचायला नक्कीच आवडेल


६. ट्रॅव्हल मूव्हिज :🍿
फिरायला जाण्या साठी ईनफ inspiration मिळत नाहीए ? पॉपकॉर्न घ्या, तंगड्या पसरा आणि हे मूव्हिज बघायला घ्या
जिंदगी ना मीलेगी दोबरा
दिल चाहता है
पासपोर्ट टू पॅरिस
इंटू द वाइल्ड
द मोटरसायकल डायरीज
हायवे
इट प्रे लव्ह
बीफोर सनराईज (पुढचे दोन पार्टस - बीफोर सनसेट, बीफोर मिड नाईट)
द ट्रीप ( वेब सीरिज - युट्यूब)
चले थे साथ (पाकिस्तानी मूव्ही)
शेफ (chef)
कल्कीज ग्रेट एस्केप (टीवी शो)
ट्रॅव्हल एक्सपी (टीवी चॅनल)

नाही नाही म्हणता म्हणता बरीच लांबली ना पोस्ट? आता आवरतं घेते.
तुमचे अभिप्राय नक्की कळवा. अजून काही जाणून घ्यायला आवडेल? पोस्ट मधे काय सुधारणा करता येतील? मला नक्की सांगा

ता.क. मी आधीच लिहिल्या प्रमाणे मी काही फुल्ल टाईम ट्रॅव्हलर किंवा प्रोफेशनल ट्रॅव्हल एजंट नाही. सो याहून चांगल्या आणि उपयुक्त गोष्टी इंटरनेट वर असू शकतात. मी हौस म्हणून फिरते आणि ते करताना जे काही शिकले त्याचा उपयोग माझ्यासारख्या इतर हौशी मंडळींना व्हावा त्यासाठीच हा लेखन प्रपंच.
©श्रद्धा कदम

Thursday, July 18, 2019

सोशल मिडिया आणि ट्रॅव्हल प्लॅनिंग - 1

सोशल मिडिया आणि ट्रॅव्हल प्लॅनिंग 🏖️😍

तुमच्यापैकी कित्येक जणी सोशल मिडिया अगदी छान वापरता. नुसतंच टाईमपास साठी नाही तर स्वतःची कितीतरी कामं चुटकीसरशी करण्यासाठी किंवा इतरांना मदत करण्यासाठी.
सोशल मिडिया वाईट असतो वैगेरे मतं बाळगणारा वर्ग हळूहळू कमी होतोय आणि त्या ऐवजी त्याचा स्मार्ट आणि सकारात्मक पद्धतीने वापर करणारा वर्ग वाढतोय.

तर सोशल मिडिया च्या अश्याच एका पैलू वर मी काही माहिती मी आज तुम्हाला सांगणार आहे.
मी. fb वर रोज कितीतरी पोस्ट्स पाहते ज्यात तुम्ही ट्रॅव्हल एजंट किंवा ट्रॅव्हल पॅकेज, ग्रुप टुर ऑर्गनायझर इत्यादीं बद्दल प्रश्न विचारता. पण या गोष्टींसाठी सोशल मीडिया वापरताना तुम्ही कधी हा विचार केलात का की हाच सोशल मिडिया "सेल्फ ट्रॅव्हल प्लॅनिंग" अर्थात स्वतः च स्वतः ची ट्रीप प्लॅन करण्यासाठी कसा वापरता येईल?

खर तर अगदी सोप्पं आहे.

मी स्वतः अगदी हौशी ट्रवेलेर / बॅकपॅकर आहे आणि अगदी पहिल्यापासून मला माझ्या ट्रीप स्वतःच्या स्वतः प्लॅन करायला प्रचंड आवडतात. आजवरच्या माझ्या सगळ्याच ट्रीप मधे सोशल मिडिया अगदी माझ्या प्रायव्हेट ट्रॅव्हल एजंट सारखा मला उपयोगी पडला आहे. तोही अगदी फुकट.


कसा? चला बघुया सोशल मिडिया ची काही कूल फीचर्स

१. ट्रॅव्हल ग्रुप्स - फेसबुक वर अक्षरशः हजारो ट्रॅव्हल ग्रुप्स आहेत. महाबळेश्वर पासून ते युरोप पर्यंत कुठेही जायचं असेल तर तुम्हाला फक्त योग्य ग्रुप मधे योग्य प्रश्न विचारायचे आहेत. काही क्षणांतच तुम्हाला तुमची उत्तरं मिळतील. अमुक महिन्यात हवामान कसं असेल? तमुक ठिकाणची ऑफबीट ठिकाणं कोणती? एखाद्या ठिकाणी पोहचण्याचा सर्वात सोप्पा आणि स्वस्तात स्वस्त मार्ग कोणता? या आणि अशा सर्व प्रश्नांची उत्तरं अगदी काही मिनिटांत तुम्हाला इथे मिळू शकतात. ते ही तिथे स्वतः जाऊन आलेल्या पर्यटकांकडून किंवा खुद्द तिथल्या स्थानिकांकडून सुद्धा.

२. फेसबुक इव्हेंट आणि मीट अपस
एखाद्या नवीन ठिकाणी गेल्यावर फक्त टुरिस्ट प्लेसेस पाहण्यापेक्षा एखादा लोकल सण तिथल्या लोकल लोकांसोबत साजरा करता आला तर? किंवा एखाद्या शहरातील समविचारी ट्रवेलेरसनी एकत्र भेटून गप्पांचा फड रंगवला तर? छान वाटते ना आयडिया? तर अश्या बऱ्याच इव्हेंट आपल्या आजूबाजूला होत असतात. मिड नाईट सायकलिंग पासून होळी सेलिब्रेशन पर्यंत.. ट्रेकिंग पासून ते म्युझिक फेस्टिवल पर्यंत हजारो फ्री/ पेड इव्हेंट चे दरवाजे सोशल मिडिया ने किती सहज पणे आपल्यासाठी उघडे केलेत.

३. रेकमेंडेशनस - ग्रुप्स आणि इव्हेंट चेक करून कुठे जायचं हे तर ठरलं पण मग तिथे जाऊन राहायचं कुठे? खवय्यांनी काय काय नवीन ट्राय करायचं? शोपहोलिक नी कुठे कुठे डाका घालायचा? या सगळ्या गोष्टींसाठी फेसबुक ने रेकमेंडेशनस नावाचं फीचर सुरू केलंय. तुम्ही कुठलीही पोस्ट टाकताना त्यात recommendation, looking for असे शब्द वापरले आणि तुम्हाला जिथे जायचयं त्या ठिकाणचं नाव टाकलं की तुमच्या पोस्ट सोबत एक मॅप आपोआप जोडला जातो आणि प्रश्न वाचणाऱ्या ला चटकन समजत की तुम्ही कुठल्या जागे विषयी प्रश्न विचारत आहात.

४. चेक - इन - आजकाल आपण कुठेही जाताना हमखास चेक- इन टाकतोच, थोडासा शो ऑफ चालतो, हो ना? पण तुम्हाला माहीत आहे का की शो ऑफ शिवाय सुद्धा हे चेक इन फीचर किती कामाचं आहे ते? पहिली गोष्ट म्हणजे योगायोगाने अगदी अचानक एखादा मित्र किंवा मैत्रीण लास्ट मिनिट ट्रॅव्हल पार्टनर म्हणून भेटू शकतो.
दुसरा आणि महत्वाचा उपयोग म्हणजे इतर लोकांच्या जुन्या चेक इन वरून तुम्हाला हे समजतं की आपल्या ओळखीचं, फ्रेंडलीस्ट मधलं, विश्वासू माणूस  एखाद्या ठिकाणी जाऊन आलय. एखाद्या "याची देही याची डोळा" ती जागा फिरलेल्या विश्वासू व्यक्ती कडून त्या जागेची माहिती मिळणं म्हणजे सोन्याहून पिवळ, नाही का?

५. हॅशटॅग # - आता हॅशटॅग बद्दल मला वेगळं काही सांगायची गरज च नाही. आपल्या पैकी प्रत्येक जण हॅशटॅग वापरण्यात अगदी सराईत आहे.  तर आता या बाकी फीचर्स पैकी नक्की कोणता फीचर वापरायचं हे समजत नाहीये कारण तुमचं नक्की कुठे जायचं आणि काय करायचं हेच ठरलं नाहीये. मग हे ठरवण्यासाठी जी माहिती हवीय तिच्याशी रीलेटेड एखादा शब्द हॅशटॅग वापरून सर्च करा आणि voilà! माहितीचा अगडबंब खजाना तुमच्यापुढे उघडला जाईल. तुमच्या आवडत्या डेस्टिनेशनस बद्दल असेल नसेल तेवढी सगळी माहिती तुमच्यासमोर हजर. अगदी काही सेकंदात!

मग? करताय ना तुमची नेक्स्ट ट्रीप प्लॅन? नक्की करा आणि तुमचे अनुभव शेअर करा.

ता. क. 
ट्रॅव्हल साठी सोशल मिडिया वापरताना काय काळजी घ्यावी? मी माझ्या ट्रीप कश्या आणि कुठे प्लॅन केल्या? कोणत्या websites आणि अॅपस यूज करायचे? बजेट ट्रीप कशी प्लॅन करायची? कोणते फेसबुक ग्रुप्स ट्रॅव्हल प्लॅनिंग साठी बेस्ट आहेत? 
या आणि अश्या प्रश्नांसाठी मी अजून एखादी पोस्ट लिहायचा विचार करतेय, तर मला नक्की सांगा तुम्हाला काय जाणून घ्यायला आवडेल.


traveling वर ही माझी पहिलीच पोस्ट आहे. शुद्धलेखनाच्या भयंकर चुका आहेत कारण शाळे नंतर बऱ्याच दिवसांनी मराठी लिहायचा प्रपंच केला. माफी असावी.  

©श्रद्धा कदम

Wednesday, October 10, 2018

Project GURU DAKSHINA - Be the change you want

Hello friends..

How are you guys doing?
Here comes one more post about the school and this can possibly be the last post in this GURU DAKSHINA series.:)
All my previous posts were talking about the problems which school used to face and how poor was the situation of the school.
And today I am feeling so good as I am going to write about all the awesome things that this school has achieved in this whole year.
This is a special post about the people who had nothing but still built something very beautiful.
A just another small zilla parishad school is now transformed into the first digital school(z.p.) in Kalyan taluka.
Those who have ever visited this school or some of those who have read my previous blogs, only those can understand that achieving this was such a big thing.

I still remember the day.. news reporters are clicking photographs of some big z.p. officers, the newly painted school is shining so bright with beautiful painting on it's walls, all the students are in their new, clean uniforms, teachers are giving demo of how they are going to teach using their newly installed digital learning system.. 

Will you believe if I will tell you that this is the school where there was not a single tube light a year ago? 
It is true.
But the more interesting thing is this whole situation was changed by the poor, uneducated villagers..
The people who had never been to school, the people who thought earning bread for the dinner was the only goal of their life.
The whole transformation from small village school to the first digital school (z.p.) in Kalyan taluka was done by the little guidance of sensitive teachers working in tribal villages (yes they do exists).
Here is a beautiful story how this was made possible.

I still remember the night.. All the villagers were sitting on a plastic sheet in the common passage of a temple.. Kids were running around.. Meanwhile two teachers were busy setting up a projector and screen along with speakers.
People were curious about what is going on and what are they going to get to see.. And then the projector was switched on.. Everyone was quite.. It displayed the names of chapters and poems for grade one.. And someone from the kids said "baai, paawsachi kavita lawa na"
("Teacher, please play the poem of the rain")
One of the teachers played the video of the poem.
Kids were happy, they were taking interest.. They were liking what was being taught and most importantly they were understanding and relating what they were learning with the real world .. Parents were so happy to see this..
The whole purpose of arranging this meet was to make the people aware that if they will help .. This kind of education is possible for their kids.. They don't need to put their child in a school which is 10kms away from home and charges huge amount for this.. 
It was to assure them that this is possible with their little support..
To make them believe that there are teachers who really want to help your child and don't want to just put the government's money into their pockets..

And the impact was big.
Those laborers, most of them earn not more than 20k annually, they donated the biggest amount possible for them..for the better future of their children.. People were so inspired that the small village collected fund of 60000 in just 2 hours.. and I felt that I was very fortunate to witness this event.








Today, even students use this projector without the help of teachers. When teacher is late or busy with some other work, they study on their own. The school is up to 7th standard but the syllabus covered in the digital system is up to 10th standard. So, now the elder students don't need to go to the coaching classes far from their home. 
Things are changing at utane village now a days, parents who were not ready to send their kids to this school, are now happily enrolling them here. They have started trusting the teachers. It is all because of the few teachers who are very passionate and hardworking and really want each of their student should get the best they can get.
I feel proud to tell that my mother is one of them who have helped bringing this change.
After witnessing this transformation, I feel, little efforts from educated people like us can make huge difference.. If you want to improve situation around you then it is you who need to take the first step towards changing it. Only government can't be blamed for everything. You are a part of this society




Please note, there is no contribution from my side in this project, except participating in the event and writing about it. But I feel it is necessary to spread the awareness among people hence this blog and stuff. I am not a writer or anything so apologies for bad English and grammatical mistakes if any :p

Saturday, March 5, 2016

Happy Birthday Little Sister

Dear Pooju,

आज तुझा वाढदिवस. दर वर्षी प्रमाणे या वर्षी सुद्धा शेवटच्या दिवसापर्यंत तुझं गिफ्ट डीसाईड नाही केलय मी. या वर्षी तुझ्या वाढदिवसासाठी काहीतरी स्पेशल करायचा विचार आहे, त्याची पहिली इन्सटाउलमेंट म्हणून हा ब्लॉग.
खरतरं लिहायला बसले तेव्हा विचार नव्हता केला काय लिहायचं, पण आता लिहिता लिहिता सुचतंय बरंच आणि सुचेल तसा लिहित जातेय मी.
आपल्या छोट्याश्या परिवारात आपण इन मीन तीन भावंड होतो. आणि जेव्हापासून मला आठवतंय तेव्हापासून तूच माझी सर्वात जवळची मैत्रीण होतीस आणि अजूनही आहेस. कित्येक सुंदर क्षण आपण एकत्र साजरे केले. मागच्या २२ वर्षात किती आठवणी जमल्या आहेत आपल्याजवळ.
आपली सगळ्यात जुनी आठवण आहे ती सायन च्या किल्ल्यावरची. त्या धबधब्या सारख्या ठिकाणी किती खेळायचो आपण. त्यानंतर भक्ती पार्क आलं. तिकडच्या पार्क मध्ये तासन तास उड्या मारायचो. किती निरागस होते ना  ते दिवस?
हळू हळू ते निरागस बालपण संपत गेलं आणि आपण दोघीही मोठ्या होत गेलो. आपली कॉलेज लाइफ सुरु झाली. मनमोकळ्या निरागस हसण्याची आणि एकत्र हुंदडण्याची जागा आता गच्चीवर शेअर केलेल्या सीक्रेटसनी घेतली. आठवतात तुला त्या न संपणाऱ्या गप्पा, रात्री चमचमणारा इस्टर्न एक्स्प्रेस हायवे, background ला मंद मंद चालणारी आपली दोघींची फेवरेट प्लेलीस्ट. छोट्याश्या बजेट मध्ये केलेल्या मोठ्या मोठ्या shoppings ची सर तर आत्ताच्या हजारोंच्या खरेदीला सुद्धा नाही येणार.
इंजिनीअरिंग ला आल्यावर हळूहळू गप्पा सिरिअस होत गेल्या. तू आमच्यासोबत इकडे राहायला आलीस आणि माझी जिवलग मैत्रीण माझ्या आणखी जवळ आली. ती तीन वर्षं खूप सुंदर होती. मला जॉब लागल्यावर मी ३ महिने पुण्याला गेले तेवढाच काय तो दुरावा. आर्थिक स्वातंत्र्य आल्यावर आपण बऱ्याच नवीन गोष्टी आजमावल्या. एखादा छानसा हॉटेल असो कि थिएटर मध्ये पहिला ३-D मुव्ही असो मला सगळीकडे तूच लागयचीस .
तुझं इंजिनीअरिंग संपली  आणि तू पुन्हा सायन ला गेलीस. माझी एक खूप जवळची मैत्रीण दूर गेली.
त्यांनतर पण आपण भेटायचो, पण पहिल्या इतका नाही. मध्यंतरी केरळ च्या ट्रीप मध्ये ७ दिवस एकत्र होतो तितकंच .
हळू हळू भेटणं . . .  गप्पा. . . कमी होत गेल्या, शेअरिंग संपत गेलं. का आणि कसं याचा कूट घालण्याची ही जागा नाही पण तू दूर जातेयस हे भावना खूप त्रासदायक होती. तू माझी बेस्ट फ्रेंड होतीस. तुला गमावून चालणार नव्हता. मला तू नेहमी माझ्या सोबत हवी होतीस. बोचणाऱ्या अबोल्याचा हा काळ खूप पेनफुल होता.
नंतर हा ही patch  गेला. खूप वेळ घेऊन, संवाद साधून आणि प्रसंगी भांडून आपण आज पुन्हा एकत्र आहोत. अगदी पाहिल्यासारखं. आपलं नातं आता  पहिल्याहून अधिक घट्ट आणि समजूतदार झालंय .
पण तुला माहिती आहे, या मधल्या patch मध्ये मला जाणवलं कि तू आता मोठी झालीय्स. आपल्या भांडनान्मधून समजलं कि तुझे विचार स्वतंत्र होतायत, तू आता मला blindly फौलो करणारी छोटी पुजू नाही राहिलीस. तूला  आता तुझे स्वतः चे विचार आहेत. ध्येय्य आहेत . तुला असा मोठा होताना, माच्युअर होताना बघण्यात खूप आनंद वाटतोय मला. आणि trust  me, आई वडीलां इतका नसेल पण त्याहून थोडा कमी अभिमान वाटतो तुला असा सुंदर आणि मोठा होताना बघताना. अशीच उत्तरोत्तर तुझी प्रगती होताना पहायचं मला.

जग खूप सुंदर आहे पुजू, फक्त चांगल बघायला शीक. माफ करायला शीक.  तुला परतून सगळा चांगलच मिळेल. इथून पुढे तुझ्या साठी जे जे सुंदर आणि सर्वोत्तम आहे ते ते सगळा तुला मिळो या शुभेच्छा.

पुन्हा एकदा many many many happy returns of the day sweetheart.
You are the best sister in the world and my best friend.
Love you little sister.

तुझीच,
अजूनही मोठी न झालेली दीदी :p





Thursday, June 4, 2015

The Vavoshi'ous Weekend

दिवस पहिला
वेळ - संध्याकाळचे  ५. ३०

दुपार सरत चालली आहे.  मावळत्या उन्हाबरोबर शहरे सुद्धा मागे पडत चालली आहेत. ताजी, मोकळी हवा छातीत भरून घेताना कळतंय किती मिस केलय मी हे सगळं मागच्या दोन आठवड्यांत.
SARPASS नंतर घर आणि ऑफिस यातून डोकंच बाहेर काढता नव्हतं आलं. जेव्हा रोशन सरांनी वावोशीला, त्यांच्या फार्महाउस वर त्यांच्या वाढदिवसाचं निमंत्रण दिलं, मी तेव्हांच ठरवलेलं, काही झालं तरी जायचंच …

लांब लांब रस्ते आणि दूर दूर पसरलेले डोंगर, अगदी तुरळक माणसं, चेहऱ्याला स्पर्श करणारा गार गार वारा… ट्रेन मध्ये पटकावलेली विंडो सीट आणि माझी आवडती PLAYLIST. अजून काय हवंय या क्षणी ?

वेळ - ६.५०

खोपोलीच्या गजबजलेल्या बस स्थानकावर मी आणि माझा लहान भाऊ, सुमीत उभे आहोत. तब्बल एक तास वाट पाहिल्यावर एक S. T.  डुग डुग करत आली.



Monday, February 16, 2015

प्रतीक्षा

"मंद मंद पहाटवारा सुटला होता. सुस्तावलेली काही पाने त्याच्या हळुवार स्पर्शाने उगीच सळसळत होती. ती सळसळ इतकी मंजुळ, जणू कुणा नर्तकीच्या घुंगरांचा नादच.
रात्रभर आळसावून पसरलेले नागमोडी रस्ते अजूनही साखरझोपेतच होते. काळोखाची मखमली दुलई ओढून, वनदेवतेची स्वप्ने पाहत कूस पालटत होते.
चंद्रकोर मावळतीला लागलेली आणि काळ्याभोर आभाळाच्या वेलींवर नक्षत्रांचे घड लगडले होते. लहान मोठ्या शेकडो तारकांचे गुच्छ उमलत होते.. विझत होते.
एक उनाड धुमकेतू , वारा प्यायलेल्या वासरागत हुंदडत होत.

शुभ्र फुललेल्या मोगऱ्याच्या ताटव्या प्रमाणे दिसणाऱ्या, नक्षत्रांच्या या फुलोऱ्याकडे, एक निष्पर्ण उदास झाड, रात्रभर टक लावून बघत होते.
आभाळाकडे चांदण्यांची फुले आहेत, या रस्त्याकडे धूळभरल्या पावलांचे ठसे आहेत आणि आपल्याकडे मात्र या निष्प्राण फांद्यांखेरीज काहीच नाही म्हणून नियतीला कोसत, मूकपणे अश्रू ढाळत होते.

अचानक इतका वेळ शालीन नववधू प्रमाणे नम्र असणारा वारा खट्याळ बालकाप्रमाणे धावू  लागला.
असाच धावता धावता एके ठिकाणी आभाळाशी अडखळला.
त्याच्या त्या हळुवार धक्क्यानेही मेघलतेला लगडलेली काही चांदफुले हळुवारपणे त्या दुखी: झाडावर टपटपली.

त्या चंदेरी स्पर्शाने ते झाड मोहरुन गेले. त्याने त्या चंद्रफुलांना आपल्या अंग खान्द्यावर खेळविले. फांद्यांचा झुला करून जोजविले. त्या इवल्या इवल्या तारकांनीही त्या झाडाच्या कुशीला आईची कूस समजून स्वतःला तीत
झोकून दिले.

त्या हरवलेल्या चिमण्या तारकांना शोधायला निघालेला धुमकेतू निश्चल होऊन, डोळेभरून त्या झाडाचे सुख पाहू लागला. त्याच बेसावध क्षणी वारा पुन्हा एकदा धुमाकेतुशी अडखळला.
त्या धक्क्याने तो अंगारपुष्प धुमकेतू त्या झाडावर विखुरला.
भयचकित झालेल्या तारकांनी ते तांबडे अंगार आपल्या अंगावर झेलले. दाह स्वतःकडे घेऊन इतकावेळ आपल्यावर प्रेम करणाऱ्या त्या एकाकी झाडावर चांदणे बरसविले.

त्या चंद्रपुष्पांचे प्रेम पाहून ते झाड कृतकृत्य  झाले. त्याने त्या चिमुकल्या चांदण्यांना स्वतःची मुले म्हणून जवळ केले आणि कोवळ्या पहाटेला साक्षी ठेवून त्यांचे बारसे घातले. पहाट सरता सरता त्या बालतारकांचे नामकरण "पारिजातक" झाले होते. ते झाड अतीव समाधानाने आपल्या कोमल नवजात चंद्रपऱ्याना उरी कवटाळून बसले होते.

चंद्ररसात भिजलेल्या पांढऱ्याशुभ्र, मुलायम पाकळ्या, धुमकेतूच्या विखुर्ण्यातून मिळालेले, उगवतीच्या आभाळाप्रमाणे दिसणारे ताम्बडेभडक देठ असे अनुपम सौंदर्य लाभलेले ते मोत्यांचे गुच्छ आता त्या झाडालाही लगडले होते.
त्याचे दुख:, एकाकीपण सारे एका क्षणात नष्ट झाले होते. ते झाड अतीव प्रेमाने आपल्या चिमुकल्या सुगंधित शिशुंकडे पाहत होते.

पण दुसऱ्याच क्षणी, विलक्षण खेदाने त्या झाडाचे मन भरून आले. त्याला माहित होते, ही रात्राफुले नवा दिवस उगवताच आपल्याला सोडून निघून जातील. मग पुन्हा ते शापित एकटेपण. त्या एकटेपणाचा विचार येताच ते झाड शहारले. त्या बालतारकांच्या वियोगाच दुखी: विचार मनात येताच कष्टी झाले. त्याचे डोळे मूकपणे अश्रू ढाळू लागले. ते अश्रू त्या नाजूक तारकांवर टपटपू लागले. त्या नाजूक तारकांना त्या अश्रूंचा भार पेलवेना. त्या ओझ्याने त्या कोसळू लागल्या. झाड दुखा:वेगाने गदगदू लागले. चंद्रफुलांचा त्या धूळभरल्या रस्त्यावर वर्षाव होऊ लागला.

नुकतेच फटफटू लागले होते. उगवत्या सूर्याला वंदना देत सारी सृष्टी जागी होत होती. आळोखे पिळोखे देत जागा होणारा रस्ता सगळीकडे शुभ्र चांदण्यांचा खच पाहून आश्चर्यचकित झाला होता. ते झाड़ मात्र त्या धूळभरल्या रस्त्याशेजारी, नित्याप्रमाणे, सूर्याला वंदन न करता, अधोमुखी अश्रु ढाळत कालोख्या रात्रीची वाट पाहात होते..


Story and pic courtesy - shraddha kadam
Lines on the picture - unknown

Thursday, October 23, 2014

Project GURU DAKSHINA - Donating the smiles


Hi all,

In my previous blog, I talked about a small initiative - The Donation Box project.
The donation amount collected through this project was very little but big enough to motivate and encourage me to continue my work.
I would like to thank all those awesome people, who donated in the donation box.
It's them, who built my confidence and I could take few more little steps ahead.

I visited this school for the first time on 15th Aug 2014.
These tiny little souls were celebrating India's 68th Independence day.


As I said in my earlier blogs, condition of the school was(and still is) awful.
There were no tube lights, fans, no clean water to drink and the classrooms were full of mosquitoes.
Almost half of the kids were coughing badly due to poor ventilation in the rooms.

In my second visit, I observed that the small windows doesn't allow the morning sunlight in and the kids were studying in the dark.
Few of them were sitting near the door, to be able to see what were they reading.

No wonder, the tube lights and fans were on the top priority for this school.
I had uploaded few pictures on Facebook, which were clicked here on 15th August.
Few of my friends saw them and showed their interested in helping them out.

Next week, when I went to office, I drafted an email, asking for the help for these kids and sent to few of my colleagues.
and as expected, all of them told me that they are ready to help.
By the end of the day, I was ready with the amount, enough to buy fans and tube lights for the whole school and I was so excited that I bought everything on the same day itself. :)



Now the classroom looks like this

all 3 classrooms now have fans and ample lighting.

One of my friend also donated drawing books and crayons to all 88 students.


Every child has the right to get at least the basic education and a warm environment to enjoy the learning process.
In spite of lack of facilities, these kids are so enthu to learn.
They come barefoot to the school but they always wear a big smile on their innocent faces.
We should always learn from them how to stay happy no matter how hard is your life.

We say we donate for them, no.. what we do for them is our duty.
And no matter we help them or not, these kids are always smiling.

This is the most precious return gift I always get when I meet them.
We do not donate, if anyone is donating here, it is them, these kids.. 
They donate smiles. :)

Keep smiling. Keep spreading the smiles.